خاطره

نوشته هایی از جنس باران

دریا

 

قدم بر شن های نرم و روشن ساحل که میگذارم حس خنکی وجودم را مملو میسازد...

قدم پیش میگذارم و تن به دریا میدهم..

امواج آرام و مهربان بر پوستم مینشینندو مرا همراه خود این سو آنسو میبرند.کمی که میکذرد

منو دریا یکرنگ و یک واحد میشویم،و من چه شادم ازین یکسانی.

                      

                  img/daneshnameh_up/c/c7/Seasunset50.jpg

 

 


ادامه مطلب
+ نوشته شده در  دوشنبه هفتم شهریور 1390ساعت 11:13 قبل از ظهر  توسط زهرا  | 

سحرهاي بيتو

چقدر اينجا بيتو نشستم سر سجاده هايم.. چقدر ذکر کردند اين حلقه هاي ترک دار لبهايم نامت را... نميدانم کجايي. در چ حالي!! فقط ميدانم سخت دلتنگ تو هستم.... دلتنگ تويي ک سهم اندکي ازتو نصيب قلبم شد ...نميدانم حکمت اين دوست داشتن ها چيست!! حکمت اين وابستگي هاي مکرر..!! حکمت اين نبودن ها و عاشقي ها...!! فقط ميدانم دوستتدارم بي ارداه!! فقط ميدانم نخواسته نامت بر لبم سرخ ميشود و گاهي ازين اشتباه لپ هايم اناري ميشود،مبادا کسي راز دل را بداند.. آهاي عشق دوستتدارم..
+ نوشته شده در  جمعه بیست و پنجم مهر 1393ساعت 6:7 قبل از ظهر  توسط زهرا  | 

دوباره فصل من از راه رسیده است..

 

دوباره خاطراتم مرا میبرد به کوچه باغ انار...

میدانم دوباره تو ایستاده ای و مرا تماشا میکنی..

دستانت را باز کرده ای و مرا دعوت میکنی به اغوش مهربانت...

میدانی که چه اندازه  دوستتدارمَ

+ نوشته شده در  یکشنبه ششم مهر 1393ساعت 4:17 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

دلتنگی..

دلم گرفته است ازین شهر شلوغ ک تورا از من دور کرده است... دلم گرفته ات ازین مردمان نامهربان... دلتنگم..
+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم مرداد 1393ساعت 5:56 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

دلم میخواهد

دلم حس با تو بودن را میخواهد...

 

حسی که بتوان به ان اعتماد کرد...

 

حسی که نه ترسی داشته باشد نه شرمندگی گناه...

 

دلم یک باران اساسی میخواهد...

 

یک دل به دریا زدن حسابی....

+ نوشته شده در  شنبه سوم خرداد 1393ساعت 12:20 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

کمی لطافت

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد

براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد


براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد



براي نمايش بزرگترين اندازه كليك كنيد






+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1393ساعت 6:53 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

تفاوت تو..

من داشته هایم را گذاشته ام کفه ترازو...


همه آنچه را که تصور میکنم جز دارایی من است..


و تور ا کفه دیگر گذاشته ام...


چقدر تفاوت داری با تمام داشته ای من!


تو به تنهایی قد تمام دارایی من هستی...


تو..


تو...


تو برایم همه نیستی!!!


تو همانی هستی که..


چیزی که نمیشود بی آن چیزی داشت تو هستی..


تو مهربان ترین لبخند خدایی...


موجودی که بی نهایت برایم با ارزش است..

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم اردیبهشت 1393ساعت 6:9 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

نوشته ام :کبریت ،بنزین...

حالا آماده ام جهان تلخ زندگیم را به آتش کشم...

+ نوشته شده در  شنبه بیستم اردیبهشت 1393ساعت 5:22 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

چه تفاوت دارد که من کجای این جهان خاکی متولد شده باشم!!!!!


وقتی که تو در دور ترین نقطه این جهان به منی!!!

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم اردیبهشت 1393ساعت 7:43 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

اینجا بوی تو را میدهد...

بوی خوب عطر تنت را...

بوی مهربانی نگاهت را..

بو بکش...

دریا بوی لمس عشق تورا گرفته است..

جنگل بوی دستان تو را گرفته است...

+ نوشته شده در  چهارشنبه دهم اردیبهشت 1393ساعت 5:2 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

جهانم را محصور کرده ام میان باغ اناری...

همین که دل جهانم برایت تنگ میشود دل انار ها میترکد

+ نوشته شده در  سه شنبه نهم اردیبهشت 1393ساعت 8:1 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

يك دنيا را براي تو عاشق خواهم كرد..

همه اش را براي تو نگه خواهم داشت...

تمام بهار نارج هاي باغ را...

تمام قاصدك هاي خوش خبر را...

ميدانم تو عاشق تمام پاييزي...

ميدان كه ميداني چه بي حد دوستتدارم...

+ نوشته شده در  دوشنبه هشتم اردیبهشت 1393ساعت 12:20 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

یک دلتنگی برای زری...

دیگر خوب یاد گرفتم عاشق نشوم..

 

عاشق چیزهایک حتی در امید وارانه ترین نگاه بازهم ازآن دیگریست..

 

بهتر است عاشق دریا بمانم...

 

همانی که مرا با قساوت تمام لحظه غرق شدن بالا میآورد..

 

یا نه بهترش این است عاشق ساحل باشم..

 

همانی که مرا در لحظه امنیت همراه تن خود به موج ها میفروشد..

 

بیا یک قرار بگذاریم..

 

من عاشق تو می مانم تو عاشق من..

 

بیا چشم هایمان را ببندیم.سکوت کنیم به احترام دست نیافتنی ترین حس دنیا..

 

بیا برای دلتنگی های زری لحظه ای زری باشیم...

 

 

و نقطه بگذاریم وبرویم سر اولین خط زندگی...

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم اردیبهشت 1393ساعت 4:54 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

دیر آمدی...

پرسیدم چرا؟

ساکت بود...

پرسیدم ننرسیدی؟

چشمانش خیره به پنجره بود...

باتضرع گفتم مگر قول نداده بودی !!!!!

دوباره با چشمانش پنجره را قاب میزد..

بغض کردم...

بغض مجال نداد،سست شدم زانوانم بوسه زد کف اتاق را...

با غرور همیشگی اش نگاهم میکرد...

هوای اتاق تلخ بود،مثل طعم قهوه های ترکش...

فنجانش روی میز بود دست نخورده،با یک جاسیگاری پر از جسد های نیم سوخته سیگار..

گفتم قرار بود دیگر لب به سیگار نزنی!؟

چقدر منتظر ماندم اما...

بی فایده بود.

مثل شب قبل فقط نگاهم میکرد تنها تفاوتش در عمق نگاهش بود..

دیشب معصومانه چشمانش برق میزد..و امشب تمام اتاق تاریک بود مثل چشمانش...

جرات بیشتر نزدیک شدن را نداشتم..

نفس هایش گویا سالها قبل زمستان زده شده بود..

چشمانم پر شده بود از رگبار اشک ها...

صدایش از پنجره بیرون رفت و دوباره به دیوارهای اتاق کوبیده شد..

گفت:دلیلش تو بودی...ترسیدم...قول ها را برای شکستن میدهند..منتظر ماندم و تو نیامدی...

دیر آمدی..

سیگارهایت نمیه جان شدند...

+ نوشته شده در  یکشنبه هفتم اردیبهشت 1393ساعت 4:48 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

همه من دلتنگ توست..

نمیدانم تو کجایی؟!!!!

دوری از تمام دستان من...

 دورم از قلب تو...

چه قسمت تلخی...

بودن من و...

نبودن تو...

+ نوشته شده در  دوشنبه یکم اردیبهشت 1393ساعت 6:30 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

مقصر

خیلی دیر شده است برای امدنم بتو....

خیلی دیرتر شده است رسیدنت بمن....

نمیدانم من مقصرم یا تو..!!!!

کاش زمان را میشدپاک کرد...

+ نوشته شده در  شنبه بیست و سوم فروردین 1393ساعت 6:38 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

من مهمانم...

من اینجا میان انبوه ابرهای به پاییز نشسته...

 

 

میدان زمستان چمدان بسته است.. اا.. چه عیب دارد من همچنان مهمان پاییز بمانم...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و یکم اسفند 1392ساعت 5:21 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

حس آدميان

اينجا قلبهاي آدميان گويا دچار زمستان شده است...

نميدانم....

شايد زمستان است مهمان دلها شده است و جا خوش كرده زير كرسي گرم احساسات....

+ نوشته شده در  جمعه نهم اسفند 1392ساعت 11:26 قبل از ظهر  توسط زهرا  | 

نوشته براي غريبه..

اينبار براي غريبه اي مي نويسم ك نميدانم كجاست! هاي غريبه..
تو ك
 نميدانم كيستي!
شايد روزگاري تيله چشمانت ب صفحه خاكي كلمات من برسد.

أگر ميشود تو كمي مهربانتر باش با مني ك حالا ديگر أسير ذرات خاكم.

نميدانم چ اندازه إمروز ك گذرت بر من افتاده أهل إشتياقي، تا گل سرخي

پرپر كني و كلمات آسمان رسيده را براي آرامش اين حوالي زمزمه كني.
+ نوشته شده در  سه شنبه دهم دی 1392ساعت 12:54 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

هديه سال نو..

چقدر دلم برايتان ميسوزد،
 أز إنسان فقط نامش را يدك ميكشيد!
شايد يدك كشيدن نامش هم اين روزها برايتان دشوار آمده أست، ك بار أز دوش ب زمين نهاده ايد و لاقيد شانه بالا زده ايد.

گاه ميپندارم ك وسعت وجوديتان ب أندازه كف دستهايتان أست ك تنها كارايشان كوبيده شدن برپهناي گونه هاست!

إنگار تبرهاي بي رحميتان بي رحمتر أز هميشه تيز شده أند!

نميدانم در اين كوهستان بي كسي كدام سنگ تا اين حد خاصيت براني دارد.ك هروز صبح تبرهايتان تيزتر از شب قبل أست، تاراحت جان ساقه هاي نازك احساس نسترن را تبر بزنيد! شايد ايراد أز پاهايتان أست ك كشش وتحمل بار إنسانيت را ندارد!

شايد هم.. هيزم شكن شده ايد ك فقط بشكنيدو ببريد وقطع كنيد باخونسردي! ن اينكه هيزم شكن شده باشيد براي روشن ساختن اجاق خانه اي. أصلا شايد ديگر انسانيت را توي هيچ مغازه اي نميفروشند تا كسي بفكر خريدنش بيفتد!

 شايدهم.. إنسانيت را گذاشته أند توي جعبه هاي شانسي و اين بدشانسي ماست ك تمام جعبه ها پوچ أز آب در ميآيند.

كاش ميشد دينمان را عوض كنيم،پيرو عيسي گرديم!

آنوقت براي شب سال نو،أز آن پيرمرد لباس قرمز كوله ب دوش ميخواستيم تا هديه إمسالمان إنسانيت و مهرباني باشد، كادوپيچ شده و زيبا؛
+ نوشته شده در  دوشنبه نهم دی 1392ساعت 6:55 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

سرشارنبودنت..

اينجا همه چيز حاضر أست..
سرماي دانه هاي سفيد برف..
طولاني بودن شب هاي تنهايي..
يك فنجان چاي يخ بسته..
يك شومينه ك دلش پرشده ازخاكستر..
فقط يك چيز نيست!
ن!!

إنگارهمه چيزنيست!
نبودن تو تمام جهان مرا پر كرده، چ سرشاري مزخرفي أست!
دوباره چشمهايم راميمالم تاشايدبعدازآن تصويرها جان و رنگ بگيرند..
چ بي فايده است تلاشهاي من، در نبود تو!
فنجان چاي صورت ماسيده أش را چ مظلومانه بمن نشان ميدهد..

وسياهي اين شب يلدا بيتو چ دنياي واژگون شده ايست!
+ نوشته شده در  جمعه بیست و نهم آذر 1392ساعت 8:27 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

يلدا..

پشت باران ك رسيدم يلدا پيشتر از قدم هاي من رسيده بود.. يك سفره گرم ترمه، يك كرسي گرم ودلپذير، ظرفي پراز مغزهاي خاطرات كودكي، شمع هاي كوچكورنگي روشن ك بوي مطبوعي ميداد، خواجه خوش لهجه شهرگلها، و.. خودش هم نشسته بود كنارفنجان چاي، يلداي هميشه مهربان من دوباره رسيده بود. قبل از تمام قدم هاي نرسيده من ب باران..
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و هشتم آذر 1392ساعت 0:3 قبل از ظهر  توسط زهرا  | 

صحنه

دوباره مرا ب ستوه آوردي! دوباره زانوانم را چون حاكمي بيرحم وادار ب بوسه بر زمين كرده اي! مثل يك فيلم تكراري،مث هرشب ديدن برباد رفته، زجركشيدن أشكهايم راك نميخواهند اماتو شلاقشان ميزني ك ببارند را تماشا ميكني. آخر چه عايدت ميشود أز ديدن اين همه تكرار!! چرا هرشب تراژدي ب دار آويختن مرا نظاره ميكني؟! لذت اين همه خشونت چگونه روحت را إرضا ميكند؟؟ گاه ميپندارم ك خوي حيوانت عصيان كرده أست، براي همين است ك گاه وبيگاه بادريدن وسلاخي إحساس من ك حالا ديگري شده أم ب راحتي غريزه أت را إرضا ميكني؛ عجب ترسي وبيشتر نفرتي ازتو در تمام ابعاد وجوديم مستأجر شده أست!!
+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم آذر 1392ساعت 11:58 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

فال

يك ورق ميزنم فالم را.. همه أش شب گيسوي تورا دستم داد.. همه أش ناز دوچشمت را أرمغان آورده..
+ نوشته شده در  چهارشنبه بیستم آذر 1392ساعت 11:22 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

قرارملاقات

إمشب قرار ملاقات گذاشته بودم. بااتاق كوچك و.. ورق هاي سفيدو.. درد دلهاي ناگفته. إمشب قرارملاقات گذاشته بودم! باحس بودن تنهاعشق زندگيم. بانبودن دستانش. باآغوشي ك هرگزسهم من نشد. إمشب قرار ملاقات گذاشتم ك بي أشك برايش آخرين پيام را بگذارم.. قرارگذاشتم باخودم ك بنشينم روتخت، ليوان كودكيم را پرأزغم بزرگسالي كنم و.. لاجرعه سربكشم با.. باچند.. آخر خسته ام، ديگرتاب بودن درپيكره أم نيست. أما بازهم إنگارترسو أز آب در آمدم.. كجايي عشق ك بي داشتن دستان روشنت دوباره قرار ملاقاتهايم تكرارخواهدشد. واينبار شايد شجاع باشم.
+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آذر 1392ساعت 11:7 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

جمعه تصادفي

دوباره وقت بارش من رسيده است! دوباره جمعه است! چ تصادفي ك جمعه هاي تقويم روميزي، آمدنشان را با دلتنگي هاي من هماهنگ كرده أند! توچراتعجب كردي!؟ ك هم مراميشناسي هم خانه قرمزجمعه راك رويشان تيك زده أم! خب قدري عقب برو.. ن قدري بياجلو.. اين تقويم وخانه هاي كوچكش كمي جوهر محو نوشيده أند.. ميبيني همه شان ميزبانان خوب اشكهايم بوده اند.. درتصادفي ترين جمعه هاي زندگي..
+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آذر 1392ساعت 4:27 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

جمعه تصادفي

دوباره وقت بارش من رسيده است! دوباره جمعه است! چ تصادفي ك جمعه هاي تقويم روميزي، آمدنشان را با دلتنگي هاي من هماهنگ كرده أند! توچراتعجب كردي!؟ ك هم مراميشناسي هم خانه قرمزجمعه راك رويشان تيك زده أم! خب قدري عقب برو.. ن قدري بياجلو.. اين تقويم وخانه هاي كوچكش كمي جوهر محو نوشيده أند.. ميبيني همه شان ميزبانان خوب اشكهايم بوده اند.. درتصادفي ترين جمعه هاي زندگي..
+ نوشته شده در  جمعه پانزدهم آذر 1392ساعت 4:25 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

كنج خانه..

روزي أزخويش سوألي كردم. ك چرا خانه ما زاويه دار أست وپرأزكنج؟! هرچه گشتم جوابي نبود، جزآنك معمار روز بنايي خويش پرزغم بوده ودلتنگي أيام! ودر آن حين أولين خشت اين خانه مارا ب زمين چسبانده.. بيخبر ك همه دلتنگي او شده است كنج أزلت ب دلم.. كاش پرگاري داشت! ومدور ميشد خانه تنهايي من..
+ نوشته شده در  پنجشنبه چهاردهم آذر 1392ساعت 11:48 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

دوري..

دوسدارم تيغ براني شوم آسمان رابرش زنم، ياهزاران شيره درنده شوم غرش زنم، دوسدارم نعره ام جنگلي را آتش زند، بعدأزآن دوسدارم پنجه برخاكش زنم، يكدم اين أفسوس آمدچون أشكي ازچشمان من، من ن تيغم ن فريادو ن نار، اين منم وامانده ازياروديار.. ورهزارن تيغ وشيرو نعره ام گرباشدم دوري از ياروديارم إي عجب ميپاشدم..
+ نوشته شده در  شنبه نهم آذر 1392ساعت 0:37 قبل از ظهر  توسط زهرا  | 

نيلوفر

بخواب نيلوفر بركه من.. همه جهان راخواب كرده أم براي آرامشت.
+ نوشته شده در  جمعه هشتم آذر 1392ساعت 10:42 بعد از ظهر  توسط زهرا  | 

مطالب قدیمی‌تر